28/08/2001

Dünyada Zaman

Türkiye

Arşiv-Arama

Özel Dosyalar

Ana Sayfa

Haberler

Ekonomi

Dış Haberler

Politika

Kültür Sanat

Spor

Yazarlar

Haber İndeksi

Bölge Haberleri

Televizyon

Hodri Meydan

Millet Kürsüsü

Tüketici Masası

Röportajlar

Medya Analiz

Bilişim

Eğitim

Akademi

Hayat

Otomobil

Girişim

Açık Şemsiye

İnsan Kaynakları

Reklam

İletişim / Künye

ENGLISH

Mahmut Nedim HAZAR

Gün Aşırı Notlar

Bir Garih ölmüş diyeler

İnsan yaşamını sarmallayan onlarca kabuk var. Anneniz, babanız, dininiz, çocuklarınız vs. Daha derinleştirip çoğaltabiliriz bu kabukları. Sosyal konumunuz, mesleğiniz, mezhebiniz, meşrebiniz...
Kendimizi çevreleyen bu kabuk katmanının içinde neler gizlediğimiz çoğu kez bilinmez. Bazen en inanılmaz anlarda, hiç bilmediğimiz bir tırnak eşeleyerek deliveriyor o kabuğu ve aslında görünmeyen ve yaşamımızı bütün kabuklardan daha fazla kuşatan bir kubbenin olduğunu ortaya çıkarıyor.
Merhum Necip Fazıl'ın “O ve Ben" isimli eserini okurken, bir taraftan çok ciddi siyasi ve dini kimlik mücadelesine girişen bir aksiyon adamının iç dünyasındaki şahapları, şahikaları, manevi yıldırımların hangi topraklara indiğini görmüş; dev bir şairin o zamana kadar tam da net olarak bilmediğimiz yeni bir kubbesini keşfetmenin şaşkınlığını yaşamıştım.

Bence Üzeyir Garih'in ölümüyle yırtılan o klasik kabuk katmanlarının şaşkınlığını yaşıyoruz ülke olarak. Bir mezarcı ustasından başka hiç kimsenin bilmediği, hatta yarım asırdan fazla aynı yastığa başkoyduğu eşi ve yine aynı süre kader birliği yaptığı iş arkadaşının bile göremediği, Üzeyir Garih'in bir 'derviş' titizliğiyle gizlediği bir kubbe!

Şair;

"Hayat mı bu sürdüğün, kabuğundan ezberci?

Renk, koku, ses ve şekil, ötelerden haberci,

Mahrem çizgilerine baktıkça örtünen sır,

Belki de benliğinden kaçabilene hazır!" diyor.

Garih ile benim de bir anım var. Anadolu'nun küçük bir yerinde, yaptığı iş görüşmesinden bir anlık kaçıp, manevi atmosferi yüksek bir yeri ziyaret ettiğinde denk gelmiştim ona. Yazının başında bahsettiğim, bizi sarmallayan bildik kabuklardan dolayı, 'Ne kadar da Garih'e benziyor' demiştim. O olduğunu anladığımda herkesten gizlediği, bugün tüm çıplaklığıyla gözümüzün önünde duran, o kubbesinin silüetini ancak görebilmiştim.

Üzeyir Garih hepimizi şaşırtan ve bugüne kadar herkesten gizlemeyi başardığı sırrını bırakarak gitti ötelere. Öyle bir yere gitti ki, tartısında zerre miskal sapma olmayacak bir mahkemenin huzurunda şimdi.

Bir tinerci ya da büyük bir siyasi komplonun kurbanı... Bizim için son derece önem arz eden bu bilinmez, Garih için hiç önemli değil bence. Çünkü o, doludizgin yaşadığı, hem de dürüst ve onurluca tükettiği bir ömrün peşinden, saygı duyduğu kutbunun dizlerinin dibinde, insanlığın dünyadaki son uğrak yeri olan mezarlıkta verdi son nefesini.

Meçhul bir tilmiz, bir derviş gibi.

Medyamızın hançerleri

Garih’in öldürüldüğü ve ertesi gün İstanbul dışındaydım. Ertesi gün gazeteleri elime aldığımda, herkesin kendince bir cinayet öyküsü kurguladığını gördüm. Oysa bu satırları yazdığım anda bile, Garih cinayetinin bütün yönleri aydınlatılmamıştı.
Hele ki televizyon kanalları. Bir bayan muhabirin, Piyer Loti’nin Arnavut kaldırımlarında yürürken betimlediği cinayet kurgusunu izleyenler, her şeyin anlatıldığı şekilde cereyan ettiğine inandırılıyordu. Elbette ki, olay anlatıldığı gibi değildi. Çünkü polis resmen hiçbir açıklama yapmadığı gibi, Tv kanalları ‘hız’ uğruna buldukları her şeyi kendi mantıkları çerçevesinde öykünün bir yerine monte edip öyle sunuyorlardı. Kaç bıçak darbesi aldığından tutun, katil ve bıçak sayısına kadar onlarca farklı rakam ve yorum geldi ekranlara.

Hal böyle olup da, olayın anlattıkları biçimde olmadığını anlayınca da, bütün vebali güvenlik güçlerinin üzerine atmayı çok iyi başarıyor medyamız. Geriye suçlu olarak da, bu işi çözmesi gereken emniyet güçleri kalıyor.

Ya çalınanlar!

Katil ya da katillerin Garih’i öldürdükten sonra cep telefonunu aldıklarını biliyoruz. Bu olayda mesleğimiz açısından önemli bir hırsızlık daha var: Haber hırsızlığı!
Üzeyir Garih’in ölüm haberini ertesi günü manşetlere taşıyan gazeteler arasında Zaman’ın haberinin farklılığını herkes gördü. Gazetemizin haberinin kahramanı mezarcı ustasını aynı akşam Tv kanallarında ve ertesi gün gazetelerde gördük. Hürriyet, sürmanşetine taşıdığı Zaman’ın haberinde, kaynağı iç sayfalarda gösterirken, Milliyet mahreç olarak CHA’yı kullandı. Radikal, Star ve Akşam da mesleği etiğe uyarak mahreci verdiler. Ancak Sabah satırı satırına Zaman’ın haberini kullandığı halde kaynağa hiç değinmedi.

Son bir not da, medyanın çifte standardı. Garih’in büyük bir saygıyla bağlandığı Nakşi şeyhine gösterilen hürmet ve ihtimam, bugüne kadar diğer nakşi şeyhlere (Örneğin Merhum Esat Hocaefendi’ye) gösterilenden çok farklıydı.

Efendim

Benim efendim,
ben sana bendim

bir üfledin de

yıkıldı bendim

Benim efendim

Feza levendim

Ölmemek neymiş

Sende öğrendim

Necip Fazıl Kısakürek

[email-masked]

@ Bu yazıyı başkasına e-mail gönder @

Yazarımızın en son yazıları

09/ 08/ 2001... Hırsızlar ve hamallar
10/ 08/ 2001... Hırsızlar ve hamallar
11/ 08/ 2001... Geyik–CELL
14/ 08/ 2001... Sanat ve incelik
16/ 08/ 2001... Yak bir parti AK olsun!
18/ 08/ 2001... Hak ediyor muyuz yoksa?
19/ 08/ 2001... Sanalsaray
21/ 08/ 2001... Kimlik bunalımı!
23/ 08/ 2001... Aynı film, benzer oyuncular!
25/ 08/ 2001... Ya kaydedilmeyenler!

| Ana Sayfa | Haberler | Ekonomi | Dış Haberler | Politika | Kültür Sanat | Spor | Yazarlar | Haber İndeksi | Hodri Meydan |

Copyright© 1995-2000 Feza Gazetecilik A.Ş. / Çobançeşme Mh. Kalender Sk. No: 21 34530 Yenibosna / İstanbul
Tel:+90 (212) 639 34 50 (pbx)  Fax: +90 (212) 652 24 23  e-posta: [email-masked]
Bu site Zaman Gazetesi Internet Servisi tarafından hazırlanmaktadır.